บทที่ 3 ผู้ชายที่เหมือนเด็กมาก

อลีนารู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย เมื่อความคิดหนึ่งแทรกเข้ามาอย่างไม่ทันตั้งตัว หรือว่าเขาจะเป็นชายหนุ่มจากค่ำคืนแห่งความสัมพันธ์ชั่วคราวคนนั้น เธอจึงไม่กล้าขยับตัวทำอะไรวู่วาม

บางที…ทุกอย่างอาจเป็นเพียงเรื่องบังเอิญ

บนโลกนี้มีผู้คนหน้าตาคล้ายกันอยู่มากมาย ส่วนเรื่องบาดแผลนั่น...

ก็คงเป็นเรื่องบังเอิญเช่นกัน!

อลีนาสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูขึ้นจากกะละมังบิดให้หมาด แล้วค่อย ๆ เช็ดคราบโคลนและเลือดบนใบหน้าของชายหนุ่มออกอย่างเบามือ

เมื่อได้เห็นใบหน้าของเขาชัดเจน หัวใจของอลีนาก็เต้นรัว

ไม่ใช่เพราะความหลงใหลในรูปลักษณ์ แต่เป็นเพราะเธอไม่เคยพบเห็นใบหน้าที่งดงามหมดจดเช่นนี้มาก่อน

โครงหน้าที่ประณีตราวกับถูกสลัก แฝงไว้ด้วยความน่าเกรงขามและทรงพลัง สันจมูกโด่งเป็นสันรับกับรูปหน้าได้อย่างลงตัว ดวงตาเรียวยาวที่ปิดสนิท ช่างงดงามเสียจนอลีนาไม่อาจละสายตาไปได้

เมื่อพินิจดูดี ๆ ใบหน้าของชายคนนี้ช่างคล้ายคลึงกับลูก ๆ ของเธออยู่ไม่น้อยเลยทีเดียว

เธอค่อย ๆ ค้นดูตามเสื้อผ้าของเขา แต่ก็ไม่พบเอกสารยืนยันตัวตนหรือแม้แต่โทรศัพท์มือถือ

ทว่าชุดสูทเนื้อดีที่เขาสวมใส่อยู่นั้น เพียงมองปราดเดียวก็รู้ว่าราคาแพง ฐานะของเขาคงไม่ใช่คนธรรมดาแน่

เธอนึกถึงข่าวอุบัติเหตุรถยนต์ที่ได้ยินมาก่อนหน้านี้ อลีนาจึงเกิดความสงสัย

หรือว่า…เขาจะเป็น “กรณ์” คนนั้น?

อลีนาดึงผ้าห่มขึ้นคลุมร่างชายหนุ่มอย่างแผ่วเบา ก่อนจะลุกเดินไปยังห้องครัวเพื่อต้มยา

ห้องครัวยังจัดไม่เรียบร้อยนัก เธอเพียงเคลียร์พื้นที่ได้เพียงมุมหนึ่ง หลังจากตั้งหม้อยาแล้ว สายตาก็ทอดมองไปรอบคฤหาสน์หลังใหญ่ เธอตัดสินใจว่าจะต้องจ้างแม่บ้านมาทำความสะอาดเสียแล้ว

ทางด้านเจ้าแสบทั้งสามที่แอบเฝ้าดูอยู่หน้าห้อง พอเห็นอลีนาเดินออกไป ก็พากันย่องเข้ามาอย่างเงียบเชียบ

"คุณลุงสุดหล่อยังไม่ตื่นเลย"

นิน่าวิ่งเหยาะ ๆ ไปที่ข้างเตียง พอเห็นใบหน้าชายหนุ่มชัด ๆ ดวงตาก็เป็นประกาย ก่อนจะร้องอุทานเบา ๆ "ว้าว! คุณลุงหล่อจังเลย!"

น้องเบนซ์ยื่นมือเล็ก ๆ คีบหลังคอนิน่าแล้วดึงกลับมา "นิน่า ห้ามทำท่าทางบ้าผู้ชายสิ ระวังโตไปจะโดนหลอกเอา"

นิน่ายู่ปาก "ก็คุณลุงหล่อจริง ๆ นี่นา! พอเช็ดหน้าสะอาดแล้ว หน้าเหมือนพวกเราเปี๊ยบเลย!"

อีกสองคนหันมามองหน้าชายหนุ่มอย่างพินิจ น้องเบนซ์พยักหน้า "เหมือนจริง ๆ ด้วย หรือว่าเขาจะเป็นแด๊ดดี้ของพวกเรา?"

เสียงเล็ก ๆ ของน้องแชมป์แฝงความสุขุมเกินวัย "คนหน้าเหมือนกันในโลกมีเยอะแยะ ผู้ชายใจร้ายที่ทิ้งหม่ามี้ไปคนนั้นก็หน้าเหมือนพวกเราเหมือนกัน"

นิน่ารีบโบกมือปฏิเสธพัลวัน "คนใจร้ายที่ทิ้งหม่ามี้ไม่ใช่แด๊ดดี้หรอก!"

น้องเบนซ์ก็ส่ายหน้าเช่นกัน "ไม่ใช่เด็ดขาด ไม่ใช่!"

"แน่นอนอยู่แล้ว แด๊ดดี้ของพวกเราต้องเป็นคนดี!" น้องแชมป์กอดอก พูดด้วยน้ำเสียงมั่นใจสุด ๆ

ตลอดหนึ่งปีที่ผ่านมา พวกเขาพอจะเดาเรื่องราวชาติกำเนิดของตัวเอง จากบทสนทนาที่แว่วมาเป็นครั้งคราว ระหว่างหม่ามี้กับแม่ทูนหัว

เมื่อสี่ปีก่อน หม่ามี้ถูกผู้ชายเฮงซวยและน้องสาวต่างแม่หักหลัง จึงหนีไปคลอดพวกเขาที่ต่างประเทศ แต่เรื่องที่ว่าพ่อแท้ ๆ คือใครนั้น ไม่มีใครรู้เลย

น้องแชมป์เดาว่าหม่ามี้เองก็คงไม่รู้เหมือนกัน ทุกครั้งที่ถามถึงแด๊ดดี้ สีหน้าของหม่ามี้จะดูเศร้าหมองลงทันที

นานวันเข้า เขาจึงบอกน้อง ๆ ว่าอย่าถามเรื่องนี้อีก แต่ถึงอย่างนั้น ลึก ๆ แล้วพวกเขาก็ยังอยากรู้ว่าแด๊ดดี้คือใครกันแน่

เด็กน้อยทั้งสามมองไปที่ชายหนุ่มที่นอนหลับใหล ใบหน้าจิ้มลิ้มเต็มไปด้วยความสงสัยและความหม่นหมอง

อลีนาต้มยาเสร็จเดินกลับเข้ามา เห็นเด็ก ๆ ยืนล้อมเตียง จู่ ๆ ก็เกิดความรู้สึกเหมือนครอบครัวที่อยู่พร้อมหน้า

สงสัยจะโดนกลิ่นยารมจนสมองเบลอไปแล้วแน่ ๆ

นิน่าเอ่ยถามเป็นคนแรก "หม่ามี้คะ! คุณลุงสุดหล่อจะหายไหมคะ?"

อลีนาตอบเสียงอ่อนโยน "ไม่เป็นไรจ้ะ เดี๋ยวรักษาต่อเนื่องเขาก็จะดีขึ้นเอง"

ตกลงมาจากที่สูงขนาดนั้นยังไม่ตาย ถือว่าดวงแข็งมาก

แต่แขนขาหักแบบนี้ รอให้เขาฟื้นแล้วค่อยส่งโรงพยาบาลน่าจะดีกว่า

"หม่ามี้จะป้อนยาเขาแล้ว เด็ก ๆ ออกไปเล่นข้างนอกก่อนนะลูก"

อลีนาไล่เด็ก ๆ ออกไป แล้วประคองศีรษะชายหนุ่มขึ้นเพื่อป้อนยา

คงเพราะรสชาติขมฝาดเฝื่อน ชายหนุ่มจึงเม้มปากแน่น

ป้อนเท่าไหร่ก็ไม่เข้า

อลีนาเริ่มหงุดหงิด เช็ดปากให้เขาเสร็จก็โยนผ้าเช็ดหน้าลงบนโต๊ะ

"ตัวก็ตั้งใหญ่โต เรื่องมากจริง กลัวขมรึไง?"

ชายหนุ่มยังคงหลับใหล แต่คิ้วเข้มขมวดมุ่นด้วยความไม่พอใจ คงเพราะรสขมของยา

อลีนาถอนหายใจ เอื้อมมือไปบีบแก้มเขาบังคับให้เปิดปาก แล้วรีบกรอกยาต้มลงไปอย่างรวดเร็ว

พอยาลงไปได้ครึ่งหนึ่ง อลีนาปล่อยมือ ใครจะคิดว่าริมฝีปากที่ปิดแน่นจะเผยอออก แล้วพ่นยาออกมาเลอะเทอะ

อลีนาขมวดคิ้ว "ถ้าอยากตายนัก ก็ไม่ต้องกิน!"

คิ้วของชายหนุ่มกระตุกเล็กน้อย ราวกับได้ยินเสียงของเธอ

อลีนากรอกยาต่อ "อ้าปาก! ถ้าคายออกมาอีก ฉันจะใช้ปากป้อนคุณนะ ถึงตอนนั้นอย่ามาหาว่าฉันลวนลามก็แล้วกัน!"

สงสัยคำขู่จะได้ผล ขนตาของเขาสั่นระริก และไม่คายยาออกมาอีกเลย

กว่าจะป้อนยาเสร็จ อลีนาก็เหงื่อท่วมตัว

ดูแลยากชะมัด

ยากกว่าเลี้ยงลูก ๆ ของเธอเสียอีก!

ช่วงกลางคืน

หลังจากกล่อมลูก ๆ เข้านอนแล้ว ด้วยเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ ทำให้อลีนาข่มตานอนไม่หลับ

เธอสวมเสื้อคลุมเดินไปที่หน้าต่าง มองดูพระจันทร์เต็มดวงด้วยความรู้สึกสับสน

การกลับมาครั้งนี้ หวังว่าจะเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องนะ

อลีนาแวะไปดูชายหนุ่มที่ห้องนอนแขก เห็นหน้าเขาแดงก่ำและมีเหงื่อผุดพรายเต็มหน้าผาก จึงรีบเอามืออังวัดไข้

แย่แล้ว เป็นไข้สูง!

โชคดีที่เธอมาเจอทันเวลา ไม่อย่างนั้นผลที่ตามมาคงร้ายแรงแน่

อลีนาฉีดยาลดไข้ให้เขา แล้วเช็ดตัวลดความร้อน อุปกรณ์ทางการแพทย์มีจำกัด ทำอะไรมากไม่ได้

วุ่นวายอยู่ทั้งคืน จนกระทั่งรุ่งสาง ไข้ของชายหนุ่มก็ลดลง ส่วนอลีนาก็เหนื่อยอ่อนจนฟุบหลับไปข้างเตียง

'กรณ์' รู้สึกปวดร้าวไปทั้งตัว ศีรษะหนักอึ้ง พยายามจะลืมตาแต่ก็ทำไม่ได้ เขาฝันยาวนานมาก มีเสียงผู้หญิงที่ทรงพลังดังก้องอยู่ในหัว

และเสียงเด็ก ๆ...

เจี๊ยวจ๊าวจนเขาอยากจะตื่นขึ้นมาเดี๋ยวนี้

ด้วยสติที่เลือนราง กรณ์ลืมตาขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบหน้าขาวเนียนของหญิงสาว ขนตายาวงอนภายใต้แสงแดดดูราวกับผีเสื้อที่กำลังเกาะพักพิง

กรณ์คิดว่าตัวเองตาฝาด อยากจะเพ่งมองให้ชัดกว่านี้ แต่สมองและเปลือกตาหนักอึ้งเหลือเกิน ไม่นานเขาก็ผล็อยหลับไปอีกครั้ง

"คุณลุงสุดหล่อ! คุณลุงสุดหล่อ ยังไม่ตื่นอีกเหรอคะ?"

นิน่าผลักประตูวิ่งเหยาะ ๆ เข้ามา "เอ๊ะ? หม่ามี้ ทำไมมานั่งอยู่บนพื้นคะ?"

นิน่าตื่นแต่เช้าตรู่ สิ่งแรกที่ทำคือมาเยี่ยมคุณลุงสุดหล่อที่ห้องนอนแขก

อลีนาได้ยินเสียงจึงเงยหน้าขึ้นจากขอบเตียง ขยี้ตาด้วยความงัวเงีย เพิ่งรู้ตัวว่าเผลอหลับไป

"นิน่า ทำไมตื่นเช้าจังลูก?"

"หนูมาดูคุณลุงสุดหล่อว่าหายหรือยัง หม่ามี้คะ คุณลุงยังไม่ตื่นเหรอ?"

อลีนาเอามือแตะหน้าผากชายหนุ่ม แล้วถอนหายใจโล่งอก

ดีจัง ไข้ลดแล้ว

"ใกล้หายแล้วจ้ะ นิน่าไปล้างหน้าแปรงฟันก่อนนะ เดี๋ยวหม่ามี้จะไปเตรียมอาหารเช้า เสร็จแล้วหนูค่อยไปเรียกพี่ ๆ มาทานข้าวนะลูก"

อลีนาห่มผ้าให้ชายหนุ่ม แล้วจูงมือนิน่าเดินออกไป

แทบไม่ได้นอนทั้งคืน อลีนารู้สึกเพลียมาก แต่ก็ยังฝืนสังขารทำอาหารเช้าให้ลูก ๆ

มองดูเจ้าตัวเล็กทั้งสามกินข้าวกันอย่างเอร็ดอร่อย อลีนาก็รู้สึกเปี่ยมสุข ความเหนื่อยล้าดูเหมือนจะจางหายไป

แต่อลีนาง่วงเหลือเกิน กินไปได้ครึ่งทาง จู่ ๆ ก็ฟุบหลับคาโต๊ะไปดื้อ ๆ

นิน่ากำลังจะอ้าปากพูด น้องแชมป์รีบยกนิ้วแตะปากส่งสัญญาณให้เงียบ น้องเบนซ์รีบวิ่งไปหยิบผ้าห่มผืนเล็กมาคลุมไหล่ให้หม่ามี้

เจ้าแสบทั้งสามไม่ได้หนีไปเล่นซนที่ไหน แต่ช่วยกันเก็บจานชามอย่างเงียบเชียบที่สุด

อลีนางีบไปได้ยี่สิบกว่านาทีก็ตื่นขึ้น เห็นเด็ก ๆ นั่งเฝ้าอยู่รอบ ๆ ก็รู้สึกอบอุ่นหัวใจ จากนั้นจึงพาเด็ก ๆ กลับเข้าห้องไปนอนต่ออีกสักตื่น

หลังมื้อเที่ยง อลีนาตั้งใจจะไปห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้อของใช้จำเป็นและยาเพิ่มเติม จึงกำชับเด็ก ๆ ว่า "เดี๋ยวหม่ามี้จะออกไปซื้อของที่ห้าง พวกหนูต้องเป็นเด็กดีเฝ้าบ้านนะ จำกฎ 'สามห้าม' ที่หม่ามี้สอนได้ไหม?"

น้องเบนซ์รีบยกมือตอบ "จำได้ครับ! ห้ามจับประตูใหญ่ ห้ามจับปลั๊กไฟ ห้ามเล่นไฟ"

อลีนาลูบหัวน้องเบนซ์ด้วยความเอ็นดู "เก่งมากจ้ะเด็กดี จำไว้นะลูก โดยเฉพาะห้ามเปิดประตูให้คนแปลกหน้าเด็ดขาด เดี๋ยวหม่ามี้กลับมาพร้อมของอร่อยนะ!"

"รับทราบครับ/ค่ะ!" เจ้าแสบทั้งสามยืนตรงทำท่าตะเบ๊ะรับคำสั่งอย่างพร้อมเพรียง